Petra - Geen keuze

Toen Petra wakker werd zat de kale man naast haar op een stoel. Met een vriendelijke stem zei hij: “Doe rustig aan, je vragen zal ik straks beantwoorden, maar wordt eerst helemaal wakker”. De stem van de man stelde Petra een beetje op haar gemak, waardoor ze niet echt helemaal wakker schrok, maar het duurde niet lang of ze weer helemaal bij was. Ze voelde zich angstig en heel klein. Toen de kale man zag dat ze er weer helemaal bij was zei hij: “Je krijgt zo wat te eten en te drinken want dat heb je zo’n vierentwintig uur niet gehad. Je zal geen zin hebben om te eten, maar doe toch je best om wat binnen te krijgen. Daarna zal je bij mij worden gebracht en zal ik je vertellen wat je overkomen is, waar je bent en wat er met je gaat gebeuren”. Daarna stond de man op en verliet hij de kamer. Petra had totaal geen zin in eten, maar toen de vrouw weer binnenkwam en haar een dienblad met brood en drinken voorzette probeerde ze toch wat naar binnen te krijgen zoals de man tegen haar had gezegd. “Waar ben ik” vroeg Petra aan de vrouw, maar weer volgde het gebaar met haar handen richting haar mond, waarmee de vrouw aangaf dat ze niet kon spreken. Petra beruste erin dat ze niets van deze vrouw zou horen, dan zou ze maar afwachten wat de man haar te vertellen had.

Nadat Petra gegeten had, liet de vrouw Petra zich wat opfrissen en vervolgens werd ze naar de man gebracht. De kale man zat buiten in een grote leunstoel en liet Petra plaats nemen op de grond voor hem. Eerst wilde Petra blijven staan, maar de man zei haar dat ze echt moest gaan zitten en dat deed hij met zo veel kracht in zijn stem dat Petra gelijk voelde dat ze hem verder niet moest tegenspreken en doen wat hij van haar verlangde. Petra keek even in het rond en zag een grote tuin. Om de tuin stond een rij palmbomen en ergens zag ze ook de zee. Petra voelde gelijk dat ze in het buitenland moest zijn, het weer en de planten pasten niet bij Nederland. Het leek wel of de man haar gedachten kon lezen, hoewel het ook niet moeilijk was om voor te stellen wat Petra als eerste zou denken en hij zei: “Ik heet Peter, maar wens door jou aangesproken te worden als meester of meester Peter. Je bent hier op een klein eiland vlak voor de Venezolaanse kust. Het eiland is zo klein dat het geen naam heeft. Dat je zo ver van huis bent zal een schok voor je zijn, maar als dit eiland ergens vlak voor de Nederlandse kust had gelegen was je in feite net zo ver van huis. Je bent hier om opgeleid te worden tot slavin, zoals je zelf in je fantasieën je je voorstelde.” Petra wilde direct bezwaar maken tegen die zin, maar de man keek haar een keer strak aan en zei: “Hou nog je mond, ik ben aan het woord” wat voor Petra voldoende was om niet verder te reageren; deze man straalde echt ontzag uit. De man ging verder met: “Nee, je wilde niet echt ontvoerd worden, je wilde hooguit voelen wat dat nu met je zou doen, zonder het echt mee te maken. Maar echt voelen zonder echt mee te maken is onmogelijk.” Even was de man toen stil waardoor de woorden tot Petra konden door dringen en toen vervolgde hij met: “Er is slechts een manier waarop jij hier weer wegkomt; dat is al een echte slavin” Petra schrok bij het horen van die woorden, want gelijk voelde ze al dat deze man ook meende wat hij zei en er ook echt geen andere mogelijkheid zou zijn. De man keek haar weer aan maar nu met een veel vriendelijker en hij vroeg of ze wat water wilde. Maar hij wachtte haar antwoord niet af en zei direct tegen de vrouw die wat verder op stond: “maria, geef haar water” Gelijk hoorde Petra de vrouw “Ja, meester” antwoordden met een stem waar respect vanuit straalde en even later kreeg ze een glas water. “Drink” zei de man en Petra dronk er bevend wat van. Petra was nog steeds van slag en dacht na over de woorden die de man tegen haar had gezegd; het was allemaal te veel voor haar en de tranen begonnen over haar gezicht te lopen.

Even deed meester Peter niets, maar toen kwam hij van zijn stoel af en ging hij naast Petra zitten. Hij legde een arm om haar heen en zei: “Maak je niet te veel zorgen, vraag je eens af wat je eigenlijk niet eens echt had willen meemaken, behalve de angst die daar nu eenmaal bij hoort. Had je zelf niet willen ontvluchten aan je werkelijkheid? Had je niet opgeleidt willen worden tot slavin? Goed je had een keuze gewild, je had ervoor willen kiezen. Maar volgens mij had je er graag voor gekozen. Ok, misschien ben ik en zijn de anderen hier, wel niet de meesters waarvoor jij had gekozen. Maar is het altijd nodig dat je kiest?”. De tranen op Petra haar gezicht verdwenen steeds meer toen ze naar de meester begon te luisteren. Maar ze was het niet eens met de meester en zei: “Mijn vrijwillige keuze is heel belangrijk!” en de meester zei: “Dat klopt, maar alles kunnen we je niet bieden, het is net als in het echte leven; je krijgt niet alles wat je wilt.” Even was de meester stil en toen vroeg hij: “Petra wil je echt slavin worden?”. Petra was lang stil en zei toen: “Heb ik een keuze dan?”. De meester glimlachte even en zei: “Nee, maar daar gaat het nu niet om, gaat erom of je nu je toch niet anders kan, dan er maar voor kiest om er echt voor te gaan”. Petra was weer even stil en zei toen: “Dat weet ik nog niet”. De meester wenkte maria weer en liet voor hem en Petra drinken halen. Petra voelde zich rustiger, maar ze was het er zeker niet mee eens wat haar allemaal overkwam. Enerzijds gaf de meester haar wat vertrouwen in hem, maar anderzijds bleef hij een van die rotzakken die haar van haar vrijheid hadden beroofd. De gedachte dat ze nu toch opgeleid zou worden tot slavin gaf haar een dubbel gevoel, want ja, ze had dat echt gewild, maar alleen niet onder dwang zoals nu ging gebeuren. De meester stond op en liet Petra denkend achter. Petra zat daar minstens nog een uur en toen gaf maria aan dat ze mee moest komen. Petra kreeg eten en werd terug naar de kamer gebracht, waar ze in gedachten achter bleef. Het denken stopte niet meer die dag tot Petra uiteindelijk omviel van de slaap.

<- vorige     volgende->

Meer lezen? Klik hier om naar K's Kelder te gaan