Petra - Niet denken, maar doen

De volgende morgen werd Petra met ontbijt door maria gewekt. Nadat Petra gegeten en gedronken had gaf maria met gebaren aan dat Petra zich moest gaan douchen onder de douche die achter in de kamer zat en daarna verliet maria de kamer en liet ze Petra alleen. Petra vroeg zich af waarom maria nooit iets tegen haar zei; praten kon ze, dat had Petra zelf gehoord. Intussen kleedde Petra zich uit en ging ze vervolgens onder de douche, die heerlijk warm was staan. Ze sloot haar ogen en liet het water over haar hoofd lopen en bleef zo een tijdje staan om vervolgens met haar handen haar lichaam wat te wassen.

Petra schrok toen een stem “Gebruik zeep” tegen haar zei. Petra opende direct haar ogen en zag de man met het lange blonde haar toe staan kijken. Nu had hij alleen een half lange witte broek aan. Petra zag nu pas goed dat de man echt gespierd was. Ze schaamde zich en wilde zich omdraaien, maar de man zei weer: “Gebruik zeep”. Met een wat rood hoofd begon Petra zich richting de grond voor de man te buigen, waar de shampoo en het badschuim langs de muur stonden. Petra nam eerst de shampoo en begon daarmee haar haar te wassen. Ze voelde de man wel kijken, maar ze probeerde zich daar zo weinig mogelijk van aan te trekken. Het liefst had ze zich omgedraaid, maar ze wist al dat als ze dat deed hij bezwaar zou gaan maken. En als ze eerlijk toe moest geven, vond ze het nog niet eens zo erg dat juist hij toe keek. Goed hij was dan wel een vreemde, maar qua uiterlijk was hij best aantrekkelijk; veel aantrekkelijker dan de man die haar ontvoerd had in elk geval. Nu stonden geen van de mannen die ze hier gisteren had gezien Petra voor wat betreft hun uiterlijk tegen, maar deze stak er gewoon een beetje bovenuit.

Gevoelens van schaamte en afkeur gingen door Petra heen terwijl ze haar waste en soms ook even een prettig gevoel. Petra had altijd willen weten hoe het nou zou zijn om slavin te worden en zich zo open en bloot moeten tonen aan gewoon een willekeurige man hoorde voor haar daar wel bij. Ze boog zich weer voorover en nam het badschuim en begon daarmee haar lichaam te wassen. Nu deed ze geen moeite om sneller te zijn dan ze normaal zou zijn. Maar de man liet haar ook niet extra lang haar borsten wassen zoals de ander had gedaan; hij keek alleen toe en zei verder niets en wachtte rustig af tot Petra helemaal klaar was. Daarna gaf de man een handdoek aan en zei: “Volg me”. Petra probeerde zich nog snel iets af te drogen, maar toen ze de man bij de openstaande deur zag wachten sloeg ze snel de handdoek om haar heen en volgde ze hem. Ze liepen door een gang met aan weerszijde een aantal deuren. Hier en daar kon Petra stemmen horen en ze hoopte niet dat er nu iemand naar buiten zou komen. De handdoek begon weg te glijden en Petra greep die stevig vast met haar hand en hielt hem zo vast tot de man en zij een kamer waren ingelopen.

De man sloot de deur achter Petra en liep vervolgens gelijk op haar af. Hij stak zijn hand uit en Petra begreep dat ze de handdoek aan hem moest geven, wat ze met enige tegenzin deed. Ze voelde zich naakt voor de man, veel naakter dan net onder de douche. Snel gingen haar ogen rond door de kamer heen. Alles wat er stond was wit of het was roestvrijstaal. Petra zag schuin rechts voor haar zwepen hangen, met glimmende handvaten en verder van wit leer. Midden voor stond een stellage met daarop een plank met drie gaten, een schavot. En schuin links voor der stond een bok met wit leer bekleed en roestvrijstalen onderstel. De man liep om haar heen en zei: “Wit, zoals de slavin moet zijn” en hij liet zijn hand in het rond gaan. En vervolgens zei hij: “Wit, zoals haar gedachten horen te zijn: open en eerlijk, alles zichtbaar. Wit, reinheid van uiterlijk van de slavin. Wit, geen gedachte bij wat ze moet doen, behalve....” Toen liep de man weg en hij pakte uit een hoekje een rietje. Het rietje was rood en de man vervolgde zijn zin, terwijl hij met zijn rug van Petra afgedraaid stond met “..passie hebben voor wie ze het doet en daarom rood”. Toen draaide hij zich naar Petra om en zei: “Raymond; meester Raymond of gewoon meester, beide sta ik toe en dat is ook alles wat ik echt toe sta. Maar je zal me ook andere namen geven, ‘klootzak’, ‘hufter’, ‘lul’...vaak in je gedachten tenminste in het begin. Maar tegen de tijd dat je slavin bent zal je me alleen, zelfs in je gedachten alleen nog maar noemen zoals ik wil.” Hij was richting Petra gelopen en stond nu vlak voor haar. Zelf als Petra haar hoofd zou oprichten zou ze nog tegen hem op moeten kijken. Meester Raymond ging verder en zei: “Onthou: een slavin gehoorzaamt of ze krijgt straf. Naar de straffen zal je niet verlangen, dus zal je gehoorzamen, zo simpel en eenvoudig zal het zijn. Op dit eiland gehoorzaam je iedereen die geen band om zijn of haar nek draagt, doe je het niet, dan volgt een straf. Het enige wat van je wordt verlangd is totale gehoorzaamheid en overgave aan je lot. Je bent hier om meesters te dienen en in een enkel geval komt hier ook wel een meesteres waarvoor je hetzelfde zal moeten doen. Je bent hier om hun plezier en genot te geven, doe je dat niet dan ben je nog steeds een waardeloze slavin die getraind moet worden. Je zal het nu nog niet kunnen, daarom trainen we je eerst net zo lang totdat wij denken dat je geschikt bent. Regels behalve: gehoorzaam de meerderen in alle opzichten. zijn er niet. Begrepen?” Gelijk duwde meester Raymond het hoofd van Petra met het rietje omhoog zodat ze haar ogen wel zijn richting op moest slaan, hoewel ze die probeerde weg te draaien. “Kijk me aan en beantwoordt mijn vraag” zei hij vervolgens streng. En Petra zei heel zacht: “Ja, .meester”.

Meester Raymond deed een stap achteruit en zei: “Goed, ga nu over die bok liggen”. En Petra deed gelijk wat de meester zei. Meester Raymond liep achter haar aan en toen ze lag, maakte hij haar polsen en enkels met de boeien die aan de poten van de bok zaten. Daarna ging hij achter haar staan en streelde hij even met een hand over Petra haar kont. Petra voelde de hand gaan en merkte dat haar lichaam daarop begon te reageren, maar zelf reageerde ze er niet op. Toch voelde ze minder afkeer als bij de man waar ze eerst was; dit was aangenamer, dit was in elk geval al met meer gevoel. Petra vroeg zich af wat de man allemaal met haar zou gaan doen en besefte zich dat, dat al het denkbare en nog veel meer zou zijn, misschien nu niet gelijk alles, maar uiteindelijk wel en wat ze ook deed ze zou het moeten ondergaan of gestraft worden. Meester Raymond liet zijn vingers door Petra haar bilnaad glijden van boven naar beneden en duwde ze vervolgens even tot diep in haar kut en hij zei: “Je bent nat, maar voel je ook opwinding?”. Petra antwoordde zacht “een beetje meester” en schaamde zich eigenlijk best wel voor haar eerlijke antwoord. “Waarom merk ik dat dan verder niet?” vroeg meester Raymond. Petra was even stil en vroeg toen: “Hoe bedoelt u merkt u dat niet?” en meester Raymond antwoordde: “Dat zal je nog afleren. Maar ik bedoel, waarom zie ik geen emotie in je lijf, waarom hoor ik het niet aan je dat het je opwindt?” Petra vroeg zich af wat de meester met “dat zal je nog afleren” bedoelde, maar stelde er geen vraag over en ze antwoordde: “Omdat... Ik weet niet waarom”. Gelijk volgde een harde striemende tik op Petra haar kont. Doordat het zo onverwacht was schreeuwde ze het even uit van pijn, maar snel herstelde ze zich. “Je liegt!” zei de meester en vervolgens: “Waarom merk ik het niet?”. Petra slikte een keer en antwoordde toen zacht: “Ik weet het echt niet”, gelijk toen ze het antwoord gaf, besefte ze al dat er een nieuwe tik zou volgen en die kwam dan ook direct. Nu kon Petra wel voorkomen dat ze begon te schreeuwen, maar de pijn was er niet minder om. “Nog eens” zei meester Raymond. De tranen schoten Petra in haar ogen en ze zei heel zacht: “omdat ik dat niet wil”.

“Kijk, dat bedoel ik” zei meester Raymond en hij vervolgde met: “Op liegen staat straf op niet doen wat ik van je wil ook”. Daarna gaf hij Petra nog tien harde tikken met het rietje over haar kont, Petra moest zich inhouden maar gaf geen kik. “Je probeert niet te kreunen van de pijn? Goed dan, dan doe je dat in het vervolg altijd, hoor ik of een van de anderen je vanaf nu kreunen van pijn dan krijg je ook straf daarvoor”. En weer gaf hij Petra tien harde tikken over haar kont, waarvan de laatste heel hard was, waardoor Petra zich niet meer kon inhouden en iets van een gesmoorde kreun liet horen. Gelijk zei meester Raymond: “Kreunen? Nog tien” en gelijk volgden ook de volgende tien. Dit keer wist Petra zich wel in te houden, maar toen meester Raymond niet meer sloeg zei ze huilend: “Zo bedoelde ik het niet, dat is niet te doen”. “Wat is niet te doen?” vroeg meester Raymond streng en Petra antwoordde: “Dat ik niet mag kreunen”. En meester Raymond reageerde heel beslist: “Dat is je straf omdat je het de eerste keer bewust niet deed. Je zal leren om niet te denken maar te doen, om alleen te denken als wij dat willen en dan alleen om nog beter te doen wat wij van je willen”.

Daarna maakte meester Raymond Petra los van de bok en bracht hij haar terug naar de kamer waar ze had geslapen, waar ze moest wachten tot meester Raymond of een van de andere meesters weer tijd of zin had om zich met haar te bemoeien.

<- vorige     volgende->

Meer lezen? Klik hier om naar K's Kelder te gaan