Petra - Het boek

Iets van een uur later kwam meester Peter binnen. Petra zat op haar bed en keek op toen de meester binnen kwam en wachtte rustig af. Meester Peter schudde zijn hoofd en zei met een vage glimlach op zijn mond: “Jij zal nog veel moeten leren meissie”. Petra keek hem vragend aan; natuurlijk wist ze wel dat ze nog veel moest leren om slavin te zijn, maar waar de meester nu op doelde wist ze niet, maar daar zou ze snel achter komen.

“Ga staan” zei meester Peter met een zachte, vriendelijke stem en Petra deed wat van haar werd gevraagd. Meester Peter ging naast Petra staan en legde een arm net onder haar bosten tegen haar aan, vervolgens legde hij zijn andere hand op haar kont en duwde ertegen en zei: “Rechtop”. Petra bewoog zich mee onder de handen van de meester en kwam veel meer rechtop te staan. Toen ze ook haar hoofd oprichtte zei de meester dat ze die voorover gebogen moest houden, maar mocht ze die toch omhoog willen doen, dan moest ze goed in de gaten houden dat haar ogen neergeslagen bleven. Vervolgens ging meester Peter op iets afstand staan te kijken naar Petra en hij zei: “Zo, sta jij er in het vervolg bij als ik binnenkom: rechtop; trots om slavin te zijn. Je tieten naar voren gestoken; alsof je ze mij direct wil aanbieden. Je benen iets gespreid, zodat de toegang tot je kruis nooit afgesloten is. Je kont goed zichtbaar, zodat ik direct kan betasten of er eventueel op kan slaan. Heel dat lijf van je zal uitstralen dat het bedoeld is om gebruikt te worden.” Daarna ging meester Peter voor Petra staan en tilde hij haar hoofd iets op en keek hij naar haar gezicht. Hij streelde door haar haar. Petra had haar haren niet geborsteld toen ze zich gedouched had waardoor het nu wat warrig door elkaar zat en er wat knopen in zaten. Meester Peter liet zijn vingers gewoon doorglijden toen die een knoop tegen kwamen. Petra klemde haar kaken op elkaar toen ze de pijn voelde van de haren die losgetrokken werden. “Ja, je haar zal je goed moeten borstelen” zei meester Peter met een glimlach op zijn gezicht. Petra vroeg zich af of deze meester altijd zo bleef lachen als hij iemand pijn deed. Hij lachte niet sadistisch, maar heel vriendelijk terwijl hij toch moest weten hoeveel pijn hij haar op dat moment deed. Maar de meester ging verder en streek met een vinger over de lippen van Petra en zei: “Vanaf morgen ga je heel iets make-up gebruiken, waarmee je je lippen en ogen iets accentueert”.

Vervolgens liet meester Peter Petra naar de deur lopen en die voor hem open doen, waarbij ze erop moest letten dat haar houding hetzelfde bleef. Meester Peter gaf haar aan dat ze altijd achter de meester moest lopen, maar dat ze, indien hij voor een deur bleef stilstaan, ze die moest openen voor hem en openhouden tot de meester voorbij was, zodat ze zelf de deur weer kon sluiten. Petra volgde de meester door de gang, waar de meester bij de derde deur aan de linkerzijde bleef staan. Petra opende de deur voor de meester en liet hem binnen zoals hij had aangegeven en sloot de deur weer achter hen.

Petra moest vervolgens een paar hakken aantrekken en daarop de kamer rondlopen. Op zich kon ze er redelijk op lopen, maar toen ze voor meester Peter langs liep, liet hij haar stil staan. “Kijk rechts van je” zei de meester en Petra zag zichzelf in een spiegel. Ze wilde net haar hoofd vragend terugdraaien maar toen gaf meester Peter haar een stevige tik op haar kont en zei hij: “Rechtop, tieten naar voren!”. Meester Peter liet haar vervolgens weer een rondje lopen, waarbij Petra zich extra probeerde te concentreren op haar houding. Maar toen ze weer voor meester Peter stond, zag ze zelf al in de spiegel, dat ze niet echt rechtop meer stond en gelijk volgde weer een harde tik op haar kont en de meester zei: “Opnieuw”. Weer liep Petra een rondje, maar meester Peter zat halverwege al met zijn hoofd te schudden en zei: “Kom maar hier, dat is niets”. Meester Peter gaf Petra een boek, waar Petra met grote vragende ogen naar keek en meester Peter zei: “Deze leg je op je hoofd en je gaat daarmee net zolang rond lopen tot hij blijft liggen.” Vervolgens liep meester Peter richting de deur, waar hij er nog aan toevoegde: “Je roept me maar wanneer je het kan, ik hoor je wel roepen” en hij verliet de kamer.

Petra stond met het boek in haar handen en keek wat in het rond. Behalve een leesstoel en een grote boekenkast stond er niet veel meer in deze kamer. Daarna legde ze het boek op haar hoofd en liep er een paar passen mee, maar gelijk schoof het boek er weer af. Petra hielt even het boek vast tot het stil lag en liep toen weer een paar passen. Petra vond het maar een domme oefening en had weinig zin om hem uit te voeren, maar echt ermee stoppen durfde ze ook niet.

Een half uur later ging opeens de deur open en meester Peter stak zijn hoofd om de hoek van de deur. Petra liet van schik het boek op de grond vallen en de meester zei: “Zo te zien kan je het nog niet. Maar wat ik je net nog vergat te vertellen; om je te motiveren echt je best te doen: voor iedere minuut dat je bezig bent krijg je een tik.” Petra keek verschrikt naar de meester, die vervolgens zei: “Maak je niet ongerust; ik geef ze niet allemaal in een keer, zo nu en dan kom ik wel even kijken hoe het gaat en dan zal ik je die voor de verstreken minuten vast gelijk geven”. Daarna trok meester Peter de deur weer dicht en liet hij Petra weer alleen achter. Petra stond even voor zich uit te kijken en dacht dat ze wel heel veel tikken zou gaan krijgen, want dat lopen met dat boek zou ze vermoedelijk nooit onder de knie krijgen voor haar gevoel. Toch pakte ze het boek na een tijdje weer op en ging ze door met oefenen, maar echt lukken deed het niet; ze kwam hooguit tot een stap of tien, terwijl het rondje in de kamer toch minimaal vijfentwintig stappen bedroeg en dan maakte ze wel een heel klein rondje. Ze voelde eigenlijk al aankomen dat de meester daar geen genoegen mee zou gaan nemen.

Drie kwartier later kwam meester Peter weer binnen en hij vroeg: “en, kan je het?”. Petra keek de meester wat verschrikt aan en antwoordde toen: “Nee, natuurlijk niet.... meester”. Ze schrok een beetje van haar opstandige antwoord en was bang dat de meester haar dit niet in dank zou afnemen, maar het enige wat meester Peter deed was het tonen van een grote grijns. Daarna liep hij op Petra af en trok haar zonder wat te zeggen naar zich toe. Hij plaatste een voet op een kistje wat net bij zijn voet stond en trok Petra toen verder zodat ze half over zijn knie kwam te liggen en gelijk volgden de eerste van de vijfenzeventig tikken die hij haar zou geven. Meester Peter sloeg voor zijn doen niet hard, hij zorgde ervoor dat Petra echt het gevoel kreeg flink onder handen genomen te worden, maar hij hielt het wel dragelijk voor haar. Petra kreunde al snel door de tikken die ze kreeg, ze deed nu absoluut geen poging om zich in te houden; dat had ze die ochtend wel afgeleerd. Toen meester Peter klaar was liet hij Petra weer los en verliet hij de kamer. Petra had een vuur rode kont gekregen en voelde die nog nagloeien. En als ze op dat moment eerlijk had moeten bekennen wat ze er van vond; had ze moeten toegeven dat ze al snel niet meer had geweten of ze nu van pijn of van genot had staan kreunen en het nagloeiende gevoel van haar kont maakte haar nu best wel opgewonden.

Petra legde het boek weer op haar hoofd en begon weer te oefenen. Het opgewonden gevoel wat ze had deed haar verlangen naar meer, maar ze voelde ook dat het onverstandig zou zijn om niet haar uiterste best te doen om toch te leren lopen met dat boek op haar hoofd, want één keer zo een pak slag krijgen kon nog wel aangenaam aanvoelen, maar ze wist niet hoelang ze het nog aangenaam zou blijven vinden. Terwijl ze liep vroeg ze zich wel af of ze nog wel normaal was: eigenlijk zat ze toch gevangen en nu liep ze met een natte kut rond te verlangen naar tikken van een man die haar gevangen hielt. En het ergste was nog wel dat ze door die gedachten zich niet eens goed kon concentreren op het lopen met dat boek op haar hoofd waardoor ze er nu helemaal niets meer van bakte. Even hielt Petra op en liep ze naar een hoek van de kamer waar ze een karaf water met een glas had zien staan. Ze schok een glas in en dronk die even rustig leeg en vermaande zich intussen; ze moest zich gaan concentreren en niet meer denken aan het feit dat ze hier helemaal niet uit vrije wil zat en ze moest nog minder denken aan die natte kut van der, want anders zou er helemaal niets van terechtkomen.

Langzamer hand begon Petra het onder de knie te krijgen, maar dan moest ze wel heel langzaam en voorzichtig lopen. Een half uur nadat meester Peter was binnen geweest had ze bijna een heel rondje met het boek op haar hoofd afgelegd, maar toen gooide de meester de deur weer open, waardoor Petra dus danig schrok dat het boek weer van haar hoofd viel. “Kan je het?” Vroeg meester Peter gelijk. Petra dacht even en zei: “Ja, ik denk het wel” en ze hoopte dat als ze nog eens heel langzaam zou lopen dat het haar misschien wel zou lukken. “Goed dan” reageerde meester Peter en vervolgde met: “laat maar zien”. Petra legde het boek op haar hoofd en begon langzaam te lopen. Toen ze een paar stapjes had gezet zei meester Peter: “O, je begrijpt wel dat ik hier niet voor niets sta te wachten en te kijken”. Petra werd wat nerveus van de woorden van de meester, maar bleef rustig doorlopen. Toen ze weer iets verder was zei de meester: “Mocht je het nu niet halen, dan sla ik wel wat harder”, wat Petra nog nerveuzer maakte. Ze voelde het boek al een beetje schuiven op haar hoofd. Ze bleef staan en kon het boek nog net op haar hoofd houden, maar toen meester Peter zei: “wel blijven doorlopen” gleed het boek er gelijk vanaf. Meester Peter wenkte Petra die wat beteuterd keek naar het boek op de grond en ze liep op hem af. Zonder dat de meester wat hoefde te zeggen ging ze voorover gebogen over zijn klaar staande knie staan en meester Peter gaf haar dertig stevige tikken op haar kont. De eerste zes waren echt hard, maar de rest vielen eigenlijk wel mee, maar door die paar had Petra het gevoel dat ze nu echt stevig onder handen werd genomen. Daarna vertrok meester Peter weer en liet hij Petra weer achter.

Petra wist het nu wel zeker: het gevoel nadat ze de tikken op haar kont had gehad vond ze geweldig. Toch ging ze gelijk weer aan de slag om verder te oefenen. Petra had het gevoel dat het haar zou gaan lukken, maar het duurde nog een uur voordat ze het dusdanig kon dat ze ook de meester durfde te roepen. Toen meester Peter binnen kwam liet hij Petra gelijk weer beginnen. Langzaam liep Petra met het boek op haar hoofd in het rond. Meester Peter probeerde Petra nog wel nerveus te maken, maar dat werd ze niet. Petra moest alleen wel denken aan de tikken op haar kont die ze zou krijgen als ze het niet zou halen; zestig stevige tikken. De gedachte eraan maakte haar opgewonden en toen ze nog twee stappen moest voelde ze het boek weer schuiven maar ze deed niet eens de moeite om het nog op haar hoofd te houden. Ze ving het boek op en liep direct op meester Peter af. De meester pakte haar bij haar arm en trok haar tegen zijn been aan, hoewel dat eigenlijk niet eens nodig was. Gelijk volgden de steviger tikken op Petra haar kont en ze kreunde het uit; ze kreunde van opwinding en genot. Meester Peter wist heel goed dat Petra genoot, dat had hij al in haar ogen gezien op het moment dat ze naar hem toe kwam lopen. Hij sloeg haar nu steviger dan ervoor, zodat ze misschien nog iets gestimuleerd werd om haar best te doen. Maar toen hij haar na de zestig tikken omhoog trok, zag hij gelijk al aan haar dat ze nu nog meer genoot. Meester Peter pakte Petra bij haar kin beet en keek haar recht in haar ogen en zei: “Lekker gevoel he. .... lekker gevoel he slet!”. Petra sloeg haar ogen neer en antwoordde: “Ja, meester”.

Meester Peter pakte Petra vervolgens bij haar haren en trok haar mee richting het boek en liet het haar zo oppakken. Petra kreunde van de pijn en pakte het boek op. Even zag ze de blik van de meester, maar lachte en zei: “En nu ga je toch je best doen. Ik blijf hier en jij loopt rond met dat boek op je hoofd”. Toen liet hij Petra los en Petra legde het boek op haar hoofd en begon rond te lopen. Haar bloed voelde ze door haar aderen kolken, ze was opgewonden, geil, maar ook bang dat de meester haar nu harder zou aanpakken als ze het boek liet vallen. Ze was nog niet op de helft voordat het boek van haar hoofd gleed. Gelijk stond Meester Peter bij Petra, hij greep haar met een hand vast bij haar haar en sloeg tien keer hard op haar kont om vervolgens haar naar beneden te duwen aan haar haar en haar vervolgens daar weer aan omhoog te trekken. Petra legde het boek weer op haar hoofd en begon weer te lopen. Haar opwinding was nog groter, maar haar angst ook. Ze trilde en prompt viel het boek weer. Weer pakte meester Peter haar bij haar haren, gaf haar tikken en liet haar het boek oppakken. Dit herhaalde zich diverse malen. Petra werd helemaal gek; ze had het niet meer. En toen pakte meester Peter haar bij haar schouders beet en zei hij met een duidelijke, haast strenge stem: “Kijk me aan” en toen Petra dat deed, “Nu is het afgelopen! Haal drie keer diep adem en dan loop je helemaal rond”. Petra keek de meester aan en voelde zich gelijk rustiger worden. Ze haalde diep adem, zoals de meester had gezegd en legde toen het boek op haar hoofd en ze liep. Ze voelde niets, ze dacht niets; ze liep zonder maar even te twijfelen ineens helemaal rond. Daarna keek ze de meester aan. Ze vroeg zich af hoe ze het zo snel had kunnen doen. De meester glimlachte en zei alleen: “Nu ga je naar je kamer terug, maria zal je straks halen om haar te gaan helpen in de keuken”. En Petra ging naar haar kamer en vroeg zich af wat nu gebeurd was.

<- vorige     volgende->

Meer lezen? Klik hier om naar K's Kelder te gaan