Petra - De kennismaking

Vele uren later, Petra had geen idee hoeveel, kwam de man weer binnen. Hij zette een bord eten, een fles water en wat brood neer en zei: “Je eten”. Daarna ging hij weer weg om een tijdje later weer binnen te komen met een matras en een deken, die hij na het zeggen van: “Je bed” op de grond neergooide. En de man vertrok weer. Petra had het eten in de tussentijd niet aangeraakt en toen het matras naar binnen werd gegooid bleef ze zitten in dezelfde houding als ze de hele tijd al zat. Ze begon zich steeds meer te beseffen dat alles nog niet over was en weer begon ze zacht te huilen. Het duurde uren voordat ze merkte dat ze het koud begon te krijgen. Honger had ze ook wel, maar ze verwachtte dat ze geen hap door haar keel zou krijgen. Langzaam kroop ze naar matras, waarop ze ging zitten. Vervolgens sloeg ze de deken om haar heen en rillend van de kou bleef ze zo zitten.

Ze moest in slaap zijn gevallen, want ineens schrok ze wakker toen de deur open ging. Ze lag inmiddels op het matras met de deken over haar heen. De man kwam binnen en zei: “Tijd voor een nadere kennismaking, sta op!”. Petra besefte nauwelijks wat de man tegen haar had gezegd of hij had haar al bij haar haren gegrepen en trok haar daaraan omhoog. Petra schreeuwde het uit van de pijn, maar de man trok daar niets van aan. Haar polsen werden weer geboeid maar dit keer maakte de man haar aan een haak midden in de kamer vast. Vervolgens zei de man: “Ik, ik ben je meester, zo zal je mij noemen, doe je het niet dan straf ik je ervoor”. Nu had Petra best wel eens over BDSM gelezen, sterker nog: ze was er zeer in geïnteresseerd, maar dat kon die man niet weten of wel soms? Het antwoord op die vraag kwam bijna direct er achteraan toen de man zei: “Jij heet Petra, dat weet ik, ik weet alles van je. Je hebt ooit mijn interesse getrokken in een chatbox en ik heb alles over je op het internet nagetrokken. Denk niet dat dit onmogelijk is, ik weet gewoon alles van je en dus ook van dat geheime verlangen van je wat je nu ervaart”. Vervolgens begon de man allerlei voorbeelden te geven, waaruit Petra kon opmaken dat hij haar echt had weten te traceren op het internet en dat hij op een of andere manier ook bij haar email en zelf op haar computer had weten te komen. Hij noemde zelfs een creditcard nummer op, met alle daarbij behorende gegevens, dat was de creditcard van haar vader die ze een keer had gebruikt toen ze wat op internet wilde kopen. Ze schrok ervan wat deze man allemaal van haar wist. Maar misschien nog wel het ergste vond ze dat hij haar soort van dagboek op haar computer had gevonden en had gelezen; haar dagboek wat ze heimelijk bij had gehouden gedurende de afgelopen jaren, waar nog nooit iemand had bij kunnen komen had deze man gezien. Zowel letterlijk als figuurlijk voelde ze zich helemaal naakt; niets maar dan ook niets was voor deze man verborgen gebleven en de tranen schoten in haar ogen.

“Wat ga je met mij doen?” vroeg ze bevend. Het eerste wat de man zei was: “U!” gevolgd door: “Ik weet dat je weet hoe je mij nu dient aan te spreken, dus fouten bestraf ik zonder pardon”. Even dacht Petra er over om “Ja meester” te antwoorden, maar dat deed ze toch niet. Voor haar was deze man geen meester, dus hem zo noemen wilde ze niet. In plaats daarvan knikte ze alleen heel vaag iets met haar hoofd als teken dat ze hem wel begrepen had. Iets in haar zei dat ze maar beter iets kon meewerken, want deze man meende wel wat hij zei.

“Ik ga kijken of je de slavin bent, die je anderen doet geloven te zijn. Daarnaast ga ik je die verlangens van je doen ervaren” zei de man, waarop Petra reageerde: “Dat waren geen verlangens! Het waren ...” ze kon niet zeggen wat ze wel waren en maakte haar zin af met “...dingen die ik wel dacht maar niet wilde ervaren”. “Je liegt” zei de man hard gevolgd door “je dagboek op 11 februari: ‘ik verlang ernaar om ontvoert te worden en helemaal te moeten doen wat ze van mij verlangen’, op 15 maart: ‘ontvoert te worden en dan helemaal gebruikt te worden, wat heerlijk zou dat toch zijn’, een paar weken geleden in een of andere mail: ‘een totaal vreemde meester die aan me zit, zich opgeilt aan mijn lijf en mij steeds weer gebruikt, dat wil ik’. Moet ik nog verder gaan slet?”. Petra boog haar hoofd en schudde nee. Ja, het waren allemaal dingen die ze had geschreven en die ze ook echt meende toen ze ze schreef, maar toen had ze niet verwacht dat ze het ook echt zou meemaken. Dit was toch vele malen erger dan ze zich toen kon voorstellen.

Even was de man stil en toen zei hij: “Goed, nu we het er over eens zijn dat het jouw woorden, jouw verlangens waren, gaan we verder. Vanaf nu behandel ik je als een slavin en jij gedraagt je als een. Doe je het niet, dan neem ik maatregelen.” Vervolgens haalde de man een zweep te voorschijn die hij tot nu toe ergens verborgen achter zijn rug had gedragen. Een lange leren zweep die Petra herkende als een bullwhip. Ze huiverde bij de gedachte dat ze daarmee geslagen zou worden; dikwijls had ze gelezen dat met deze zweep heel hard geslagen kon worden en dat ermee lelijke lidtekens toegebracht konden worden. De man ging op enige afstand van haar staan en zei: “Ik zou je straffen voor je gedrag, dus dat zal je ondergaan, je kunt schreeuwen wat je wilt, dit huis ligt ver van de bewoonde wereld; echt niemand die je zal horen, behalve ik.”. “En ik zal genieten van je geschreeuw en je gejank” voegde hij er met een gemene klank in zijn stem nog aan toe. Vervolgens ging de zweep omhoog en sloeg de man over Petra haar kont. Petra kon net op tijd haar gedachten op een rijtje en beslissen dat ze alles eraan zou doen om niet te schreeuwen; hij mocht haar dan kunnen slaan, maar genot zou hij er niet van hebben!”. Maar toen de eerste slag over haar kont ging en Petra met op elkaar geklemde kaken het inwendig uitschreeuwde van de pijn wist ze al dat ze geen schijn van kans zou maken om niet te gaan gillen. Weer haalde de man uit en weer sloeg de lange zweep tegen haar kont aan, maar Petra wist haar mond nog te houden. Weer volgde en slag en weer een. Petra had het inwendig niet meer, na een paar slagen leek haar hele lijf al in brand te staan. De man ging door en sloeg steeds weer over haar kont. Petra voelde zich wegzakken, ze wist niet meer wat gebeurde. Ze wist ook niet of ze nu gilde of dat ze de pijn nog wel voelde. Ergens vaag wist ze dat ze aan haar armen hing en dat ze geslagen werd, maar meer drong niet meer tot haar door. Pas toen de man ophield met slaan en haar losmaakte kwam Petra weer iets bij haar positieven. Haar kont brandde van pijn en ook voelde ze een paar striemen over de achterkant van haar rug en boven benen lopen. De man liet haar gewoon los toen haar polsen waren bevrijd en het scheelde niet veel of Petra zou gevallen zijn, maar net op tijd kon ze zich herpakken, waardoor ze nog enigszins zacht op de grond kwam. De man verliet de kamer en deed de deur weer op slot. Petra kroop gebroken terug naar haar matras waar ze zacht huilend bleef liggen.

<- vorige     volgende->

 

Meer lezen? Klik hier om naar K's Kelder te gaan