Petra - Denken

Petra begon haar gedachten te ordenen. Ze zat voorlopig in een uitzichtloze situatie, waaraan ze op een of andere manier zou moeten ontsnappen, want het was voor haar al wel duidelijk dat deze man niet van plan was haar te laten gaan. Tegen het idee dat dit hetgeen was, waar ze zelf naar verlangt zou hebben bleef ze zich grotendeels verzetten. Op zich had ze het verlangen om ontvoerd te worden en te ondergaan wat ze nu onderging wel gehad, maar voor haar gevoel was het dan altijd nog een vrije keus van haar geweest en dat ontbrak er nu aan. Hoewel ze zich ook wel besefte dat de droom van haar nooit kon wanneer ze zelf kon kiezen. Een ding was voor haar zeker; dit wat ze nu meemaakte had ze nooit echt gewild. Maar nu zat ze in deze situatie en op een of andere manier moest ze hier uit zien te komen. Ergens voelde ze dat ze, zolang ze zich hierin bevond, wel iets moest gaan meewerken, maar zich erbij neerleggen, dat nooit! De man kon haar pijn doen, vernederen en gebruiken, maar kon haar nooit echt bezitten; haar lichaam kon de man opeisen, maar haar verstand en geest zou hij nooit kunnen krijgen.

Petra wreef een keer met een hand over haar pijnlijke kont. Een paar van de striemen kon ze duidelijk voelen zitten; de man had met die zweep haar echt pijn gedaan, hoewel... Eigenlijk had het haar veel minder pijn gedaan dan dat ze had verwacht dat het zou doen. Even had het echt pijn gedaan, maar daarna was dat gevoel terwijl de man haar nog steeds sloeg over gegaan en had ze eigenlijks niets meer gevoeld. Ze dacht terug aan het moment waarop de man haar kleren van haar lijf begon te scheuren en het moment waarop hij met dat mes haar bh lossneed. Dat waren echt dingen waarvan ze ook echt gedroomd had om ze mee te maken. Toen ze ze droomde hadden die dingen haar opgewonden, maar toen ze ze meemaakte, toen... Toen hadden ze haar ook opgewonden, hoe vreemd het ook was. Petra schrok op bij de gedachte dat ze geil was geworden van het denken daar aan. Nee! Ze wilde dit echt niet meemaken, dit was niet echt haar verlangen. Haar lichaam kon er dan wel op reageren, maar dat zei niets over haar gedachten en gevoelens.

Snel stond Petra op, althans dat wilde ze, maar toen ze echt omhoog kwam voelde ze gelijk die pijn aan haar kont weer die haar toch rustiger aan deed doen. Ze liep de kamer rond en begon te kijken of er ergens een manier om te ontsnappen was. De twee ramen die de kamer konden niet open en achter de ramen zaten rolluiken. Ergens in een hoekje van het rechtse rolluik vond ze een klein gaatje, waardoor ze kon zien dat het buiten licht was en toen ze er echt goed voor ging staan kon ze ook iets naar buiten kijken. Ze bevond zich vermoedelijk op de eerste etage van een huis gezien de hoogte waarop ze zich bevond. Ze zag een grote tuin, waarvan ze de zijkant niet kon zien, maar aan het eind van de tuin stonden bomen die de tuin afschermden. Er liepen twee grote honden in de tuin, welk ras het was wist ze niet, maar gezien de bouw van de honden, waren het geen beesten waarvan Petra verwachtte dat je ze zo even zou kunnen aaien. Andere huizen of andere tekenen van leven in de buurt kon Petra niet zien, maar dat had ze gezien wat de man tegen haar had gezegd ook niet verwacht; dit huis zou zich vermoedelijk echt ergens buiten de bewoonde wereld bevinden.

Petra vroeg zich af of iemand haar thuis al zou missen. Maar ze was alleen thuis geweest toen dit alles begon en zou dat zeker een week nog zijn geweest waarin ze zou gaan leren voor een examen wat ze volgende week zou hebben. Tegen haar vriendinnen had ze gezegd dat ze niet hoefden te bellen, want ze zou niet opnemen en als ze iets echt bijzonders hadden ze dat maar op haar voicemail moesten inspreken en dan zou ze wel terugbellen. Achteraf gezien was dat dom van haar geweest, maar wel typisch iets dat bij haar paste. Haar vriendinnen zouden zich best gaan afvragen waar ze zou zitten, maar dat zou zeker een aantal dagen duren en wanneer ze haar niet zouden kunnen bereiken zou het nog enkele dagen duren voordat ze zich ook zorgen over haar zouden gaan maken. Nee, binnen een week zou ze niets van buitenaf hoeven te verwachten. Daarbij hoe zouden ze haar moeten terug vinden? Dan zou er al iemand moeten zijn geweest die had gezien dat ze in de auto van de man stapte, de kans daarop was wel heel klein. Nee, hulp van buitenaf zou er niet komen, daar was ze wel zeker van en nu ze de kamer eens goed had bekeken zou ze ook niet zo maar zelf wegkomen. En al zou ze zo naar buiten hebben gekund, dan was het nog maar de vraag of ze de kennismaking met die twee honden daar buiten wel aan zou durven. Petra stond bij het eten en keek daarna toen ze dat dacht. Ze kwam tot de conclusie dat ze moest wachten en tot die tijd zich moest neerleggen bij de situatie waarin ze zich bevond en dat ze vooral ervoor moest zorgen dat ze haar hoofd er goed bij zou houden. Ze zou hier weer uitkomen al wist ze nu nog niet hoe. Vervolgens pakte Petra de homp brood en nam daar een hap van die ze rustig begon op te eten. Het eten sterkte haar en dat gaf haar een vastberaden en zeker gevoel; ze zou hier door heen komen.

<- vorige     volgende->

 

Meer lezen? Klik hier om naar K's Kelder te gaan