Petra - Gevecht met zichzelf

Toen de man weer binnen kwam stond Petra rechtop aan de andere kant van de kamer. Ze keek de man recht aan. Zijn gezicht was weer bedekt met een masker, waardoor hij onherkenbaar was. Maar ze schatte hem ergens midden veertig. De lichaamsbouw van de man was normaal en echt bijzondere dingen kon ze zo niet aan hem herkennen. Door de gaten in het masker kon ze zien dat de man bruine ogen had, die haar nu strak aan keken. Even bewoog de man niet, Petra voelde een soort van spanning ontstaan. En toen zei de man: “Aan mijn voeten slet! NU!” Petra schrok van de stem van de man, maar bewoog zich niet. De man kwam gelijk met grote stappen op haar af en toen Petra besefte dat hij van haar verlangde dat ze op haar knieën voor hem zou gaan, had hij haar al vastgegrepen bij haar haar en was het te laat. Aan haar haren werd ze gedwongen door haar knieën te zakken. De man duwde haar helemaal naar beneden tot ze met haar hoofd op de grond vlak voor zijn voeten kwam te liggen. “Ik had je gezegd dat je je zou gedragen als een slavin, dus doe je dat ook!” zei de man hard tegen haar. Even wilde Petra zeggen dat ze daarmee niet wist dat ze dit ook moest doen, maar net op tijd bedacht ze dat ze in al haar verhalen en gedachten altijd zo een meester had begroet en dat deze man daarvan op de hoogte zou zijn. “Begrepen?” vroeg de man streng. Een rilling ging door Petra heen. Ze wist wat ze nu moest zeggen, maar dat wilde ze niet. In plaats daarvan knikte ze een paar keer met haar hoofd. “Ik hoor niets!” zei de man hard vervolgens. Petra slikte een paar keer en zei toen “Ja..mee” maar verder dan “mee” kwam ze niet. “MEESTER!” bulderde de man. Ergens in Petra zei een stem tegen haar “Doe dan trut, noem hem meester” maar ze kon het gewoon weg niet. Voor ze het wist had de man haar weer bij haar haren gegrepen ze zei: “Sta op!”. Het lukte Petra nog redelijk om zelf snel genoeg omhoog te komen, zodat ze dit keer niet helemaal aan haar haren omhoog werd getrokken. De man greep haar arm en trok haar mee richting de boeien in het midden van de kamer, waar hij haar vastmaakte. Daarna nam hij zijn zweep en gaf hij haar daarmee een aantal harde slagen. Petra kreunde het uit van de pijn. Weer vroeg de man hard: “begrepen?”. Hoewel alles heel snel was gegaan, kon Petra nu haar gedachten toch meer op orde krijgen en ze stootte er een kort: “Ja meester” uit.

Vervolgens begon de man om haar heen te lopen en hij zei: “Zie je leert het al. Je komt er vanzelf achter dat verzetten geen zin heeft. Je komt er vanzelf achter dat je echt zal moeten gehoorzamen”. Intussen liet de man zijn hand over Petra haar kont glijden en voegde hij eraan toe: “En wie weet ga je het nog normaal of zelfs aangenaam vinden”. “Nooit!” zei Petra er gelijk overheen, maar ze wist dat haar lichaam daar nu al anders over dacht. De man lachte en liet zijn hand richting haar borsten glijden. “Natuurlijk zal je nooit toegeven wat ik zal zien. Je tepels die harder worden. Of zal voelen, je kut die drijfnat zal zijn als ik daaraan kom. Natuurlijk vertellen die niet dat je er stiekem toch van geniet.” De man was achter Petra gaan staan en sloeg ook zijn andere arm om haar heen en begon haar beide borsten zacht te kneden. Petra onderging het ijzig, maar toen de man een van zijn handen over haar buik liet glijden richting haar kruis, begon ze zich te verzetten en probeerde ze los te komen van zijn handen. “Wat is er meissie? Mag ik nu niet je kut voelen?” Vroeg de man zacht bij haar oor, “Mag ik niet voelen dat die nu al nat is? Meissie toch, voel je dan niet dat des-te-meer jij je verzet, des-te-meer ik ervan geniet?” Gelijk trok hij haar lichaam met zijn hand stevig tegen zich aan en duwde die hand vervolgens op haar kruis en begon hij daarover te wrijven. Petra verzette zich, maar kon niet loskomen. Ze voelde zijn tastende vingers over haar kut gaan en wist dat hoe ze zich ook ertegen verzette ze wel opgewonden raakte. “Wat ben je toch een vreselijk natte kut” zei de man vlak achter haar oor en hij duwde een vinger bij haar naar binnen. Petra hoorde de soppende geluiden van tussen haar benen vandaan komen. Ze probeerde aan andere dingen te denken, “vuilnis zakken buitenzetten”, “de was ophangen”, “de afwas doen” van alles ging door haar heen, maar ze kon het geile gevoel dat ze had niet meer van haar afzetten. Tegenstribbelen deed ze niet meer; willoos liet ze zich aan haar armen hangen en door de man gebruiken in de hoop dat hij daarmee niet meer kreeg wat hij wilde en snel weer zou ophouden. Ze kon het niet helpen dat ze zacht was gaan hijgen en soms daarbij ook iets kreunde. Ze voelde wel dat ze zo zou kunnen klaarkomen, maar daar kon ze zich nog tegen verzetten. Heel haar lichaam stond in brand van opwinding, maar ze liet zich niet gaan. Ze hoorde hoe de man opgewonden bij haar oor hijgte en voelde hoe hij haar echt probeerde gek te maken van opwinding en daarmee het laatste restje weerstand probeerde te breken, maar dat lukte hem niet.

Ineens trok de man zijn handen terug van haar lichaam en hij zei: “lekker he, kut”. Petra zei niets; ze schaamde zich voor haar gevoelens en nu de man zijn handen had terug getrokken was er nog iets in haar lichaam dat schreeuwde om meer. Vooral die gedachte deed haar zich schamen; ze werd echt tegen haar zin gebruikt en toch verlangde ze ook nog naar meer. De man maakte haar armen los en liet Petra vervolgens alleen op de kamer achter. Toen de deur dicht was liep Petra naar het matras en ging ze met haar gezicht naar de muur zitten. De tranen liepen over haar wangen en ze vroeg zich toch af wat ze nu echt voelde: “Was ze echt zo’n slet, dat ze het zelfs lekker vond om echt tegen haar zin gebruikt te worden?” Dat kon niet waar zijn. Het duurde een hele tijd voordat ze die gedachte los kon laten. “Nee, zo was ze niet; haar lichaam kon dan op dingen reageren en ze echt lekker vinden, maar daarmee verlangde ze er niet naar!. Om zichzelf niet langer gek te maken zou ze zich daarover niet langer vragen proberen te stellen; ze zou de reactie van haar lichaam accepteren zoals die was. Daarmee zou ze niet accepteren wat die man met haar deed, want wat hij deed bleef gewoon verwerpelijk en niet acceptabel. Maar zij kon er niets aan doen dat haar lichaam reageerde, daar kon ze echt niets aan doen en moest ze maar accepteren.”.

<- vorige     volgende->

 

Meer lezen? Klik hier om naar K's Kelder te gaan