Petra - De eerste les

Al die tijd had Petra nog niet naar de wc hoeven te gaan. Of het nu kwam door het weinige vocht wat ze tot zich had toegenomen of doordat haar lichaam vond dat ze die prikkel er niet bij kon gebruiken of doordat ze het onbewust misschien wel had genegeerd wist Petra niet, maar een ding wist ze wel; ze moest nu en ook snel. Ze begon te roepen: “Hallo, ik moet naar de wc”, maar er kwam geen gehoor. Ze bonkte op en trok aan de deur, maar er volgde nog geen reactie. Nog even en het zou te laat zijn en Petra begon al roepende in het rond te kijken. In de hoek zag ze iets van een emmer staan en toen ze het wat beter bekeek, kreeg ze ook echt het gevoel dat die als wc moest gaan dienen. De gedachte om boven die emmer te moeten hangen vond ze maar niets, maar keuze had ze niet. En mocht die daar niet voor bedoeld zijn: jammer dan, dan had hij maar moeten komen of haar moeten vertellen wat ze dan wel moest doen. Niet snel daarna voelde Petra zich weer een heel eind opgelucht. Ze deed de deksel op de emmer en nam weer plaats op haar matras. Niet veel later hoorde ze voetstappen haar richting op komen en ging de deur open, waarna de man binnenkwam. Even zat Petra hem stil aan te kijken, maar toen ze zijn strakke blik haar richting uit merkte, schoot ze snel overeind en knielde ze met haar hoofd gebogen voor zijn schoenen neer. “Wat was er slavin?” zei de man en Petra antwoordde: “Ik moest naar de wc”. De man keek richting de emmer en zei: “Ik neem aan dat je die inmiddels wel gevonden hebt”. Petra knikte een keer en zei naar een korte stilte: “Ja.. meester”. Echt overtuigend kwam het er niet uit, maar Petra vond het meer dan genoeg zo; ze had hem meester genoemd, maar het voelde maar raar en helemaal verkeerd.

De man liet Petra rechtop gaan zitten en deed vervolgens een riem om haar nek. Het was een leren riem zoals men ook een hond om doet, wanneer men daarmee gaat lopen. De man hielt het uiteinde ervan in zijn hand en zei: “Je gaat mee, en neem gelijk die emmer mee, dan kan je die ook legen”. Petra stond op en pakte de emmer op en volgde daarna de man de kamer uit. Het was een best groot huis waarin ze zich bevond. Ze schatte het aantal slaapkamer op de etage waar ze zich bevond op zes en vermoedde dat de twee andere deuren die ze zag de wc en de badkamer zouden zijn. Er liepen trappen naar boven en naar beneden. Haar eerdere inschatting dat dit de eerste etage zou zijn klopte. Ze gingen naar beneden en door een hal. De hal gaf toegang tot een ruimte die als garage en berging werd gebruikt en in de hoek daarvan bevond zich een grote afvoer met kraan waar ze de emmer moest legen en hem schoonmaken moest. Toen ze daarmee klaar was nam de man haar mee naar de woonkamer.

In de woonkamer zat een van de honden die ze eerder buiten had gezien, tenminste dat dacht Petra, later bleek dit weer een andere hond te zijn en waren er in totaal vijf. De hond gromde even vervaarlijk toen Petra de kamer binnen kwam, maar toen de man maar even naar hem keek was hij direct stil. “De hond, of beter de honden” zei de man, gevolgd door: “Ze bijten en ze bijten echt. Normaal zal je nooit alleen met een van hen alleen in een ruimte zijn, maar mocht het gebeuren, ga dan langzaam languit op de grond liggen. Ze bewaken dat je je niet verder verplaatst tot ik bij je ben. Aaien of wat dan ook richting de honden, zou ik niet proberen: bij een hand in hun buurt bijten ze direct”. Petra wilde zich niet eens voorstellen hoe dat zou zijn, want die hond keek nu al gemeen naar haar. En als ze alleen met deze in een kamer zou komen, dan zou ze nog heel bang zijn dat hij niet zo afgericht zou zijn als de man haar nu deed geloven. De man keek naar Petra en zei daarna: “O, mocht ik je onder bewaking van een van de honden aantreffen, ga er maar vanuit dat je dan gestraft wordt, want de honden zullen alleen daar zijn, waar jij je niet alleen mag bevinden. En steek ook niet in een opwelling van boosheid een hand naar mij uit, de kans is groot dat je hem daarna niet meer hebt.” Verdere waarschuwing voor de honden had Petra niet nodig; het was haar wel duidelijk dat ze er beter ver uit de buurt van kon blijven.

De man stuurde de hond vervolgens de kamer uit en nam Petra mee naar de half open keuken. Daar maakte hij haar los en zei: hier kijk je zelf maar even rond. Een van je taken hier in huis zal mij bedienen zijn, ik verwacht dat je alles wat ik van je vraag snel bij mij gaat brengen. Daarna liep de man weg en ging hij ergens in de kamer zitten. Petra bleef in de keuken achter en keek wat ongeïnteresseerd in enkele keukenkastjes tot de man even later “Slavin, koffie” riep. Gelukkig stond er een senseo zodat Petra zich niet druk hoefde te maken over dat gedoe met filters en losse koffie. Ze ging nu op zoek naar de pads, maar het duurde even voordat ze die gevonden had. Even later had ze de koffie gemaakt en zette ze die snel voor de man neer. De man keek even op en zei: “Te langzaam, geen suiker en geen melk en het aanbieden was waardeloos. Terug en opnieuw”. Daarna keek de man weer een andere kant op. Petra wilde terug lopen naar de keuken, maar de man zei: “Vergeet die koffie niet, begin helemaal opnieuw”. Petra nam de koffie ook mee die ze in de keuken door de gootsteen spoelde. Vervolgens ging ze op zoek naar de suiker en de melk. Terwijl ze zocht kwam ze ook een dienblad tegen waarop ze de dingen plaatste en even later liep ze met de verse koffie weer de kamer in. Net op tijd bedacht ze dat de man had gezegd dat de bediening waardeloos was en in plaats van de koffie gewoon voor de man neer te zetten, hielt ze het kopje in haar handen en zei: “alstublieft, hier is de koffie”. De man keek even haar richting uit en zei zacht maar indringend: “zou je niet vragen wat ik er in wil? Ben je nu echt zo dom?” Petra voelde haar hoofd rood worden, want voor haar gevoel had ze best wel een beetje haar best gedaan en dat ze dan zo dom kon zijn om te vragen of hij er iets in wilde. Intussen stond Petra daar maar een beetje te staan met de koffie in haar handen tot de man zei: “Nah, komt er nog wat van?”. “Sorry” zei Petra direct en toen vroeg ze “Wat wilt u in uw koffie?”. De man keek haar nog niet aan en zei: “Niets”. Petra kon de man wel wurgen: die klootzak liet der eerst de koffie terug brengen, begon vervolgens te zeiken over dat ze niets vroeg en nu bleek dat hij niets nodig had”. Petra stond nog steeds met de koffie in haar handen tot de man met een beetje verveelde stem zei: “Op je knieën aanbieden...”. Petra zakte met een zucht op haar knieën en zei toen: “Hier is de koffie”. De man draaide ineens zijn hoofd naar haar en zei toen hard: “Ga rechtop zitten! Steek die tieten van je vooruit en hou die pens van je in”. Petra schrok ervan en schoot in de gewenste houding. En de man ging verder: “Benen spreiden tot die kut van je zichtbaar is! En je hoofd onderdanig voorover gebogen! Wat ben je toch een domme trut!” De man nam de koffie uit haar handen en liet vervolgens het beetje gemorste koffie van het schoteltje op haar benen vallen. Petra voelde zich klein en vies.

De man dronk zijn koffie op en zei “Ga staan slavin” en Petra stond op. “Ga rechtop staan! Die tieten naar voren, je buik in en die benen van elkaar slet!” zei hij hard daarna. Gelijk ging Petra in de gewenste houding staan. De man keek Petra aan en Petra keek terug. Even was het stil. Petra voelde zijn indringende blik die haar een ongemakkelijk gevoel gaf. Even draaide ze haar ogen weg om de man vervolgens weer aan te kijken en toen zei hij: “Wie denk je wel dat je bent, dat je mij zo direct durft aan te kijken?” Petra begon gelijk haar ogen weer weg te draaien, maar de man ging door en zei: “Nooit, nooit meer kijk jij een man direct in zijn ogen zonder dat hij je zegt dat je dat moet doen en zelfs dan doe je dat nooit als je je ergens boven hem bevindt; een slavin kijkt op geen enkele man neer!”. Even was de man stil, maar toen Petra niets zei, zei hij hard: “Begrepen, slavin?” en pas toen zei Petra: “Ja... meester”, wat ze weer zei zonder enkel gevoel.

Vervolgens liet de man Petra voor hem ronddraaien. Petra voelde zijn ogen langs haar lichaam gaan. Toen ze met haar kont naar hem toe stond moest ze met gespreide benen voorover buigen, zodat de man goed zich had op haar strak gespannen kont en haar kut die duidelijk tussen haar benen zichtbaar zou zijn. Petra volgde zijn commando’s allemaal netjes en direct op. Ze voelde zich er wel ongemakkelijk bij, maar niet gehoorzamen had geen zin voor haar gevoel en zou toch alleen maar leiden tot een nieuwe straf. Toen Petra weer recht voor de man stond liet hij haar haar handen naar haar kut brengen en haar schaamlippen van elkaar trekken. Het gaf Petra een enorm vernederend gevoel om zich zo aan hem te moeten tonen, maar ze deed het toch. Weer merkte ze dat haar lichaam op alles begon te reageren en dat ze er best wel opgewonden van werd, maar nu kwelde ze zich niet met vragen; ze deed gewoon omdat ze dat nu eenmaal moest. Even liet de man haar zo met haar van elkaar getrokken schaamlippen voor zich staan. En toen zei hij: “duw twee vingers in je”. Dit was iets wat Petra niet kon doen. Ergens wilde ze nog wel gehoorzamen om zo te voorkomen dat ze gestraft zou worden, maar ze kon het gewoon weg niet. “Steek die vingers in je kut!” herhaalde de man gebiedend, maar ze kon het nog steeds niet en dat zei ze ook tegen de man: “Dat kan ik niet”. “Niets mee te maken, doe het!” zei de man hard, maar ook dat veranderde niets en Petra zei: “Straf me maar, want ik kan het niet”. “Geen probleem” was de reactie van de man, gevolgd door: “Je leert vanzelf totaal te gehoorzamen”. Maar in plaats van haar te straffen liet de man Petra hem nog wat te drinken halen en glas fris dit keer, wat ze vrij snel op haar knieën bij hem wist aan te bieden. Petra kreeg iets van een opgelucht gevoel doordat hij haar niet strafte, misschien viel het nog wel mee met die man en begreep hij gewoon dat ze sommige dingen eenvoudig weg niet kon doen.

Toen hij zijn drinken op had bracht de man Petra weer naar boven naar haar kamer. In de kamer gekomen maakte hij haar direct aan haar armen vast en nam toen de zweep. De man ging voor haar staan en zei: “Straffen doe ik pas als ik je weer boven heb gebracht, zodat je daarna goed kunt denken over alles wat mij niet aanstond aan je gedrag”. En vervolgens begon hij haar van voren langs haar zij te slaan. Petra voelde de zweep om haar benen en op haar kont slaan. Het deed vreselijk veel pijn op de manier zoals hij haar nu sloeg en gelijk begon ze zo te draaien dat haar kont meer de richting van de man op kwam. Maar die was was nog heel gevoelig waardoor Petra niet meer wist hoe ze nu liever stond. Ze begon verder te draaien en de man bleef maar slaan. Overal op haar lichaam kreeg Petra zweepslagen. Een paar harde slagen over haar borsten deden haar kreunen van de pijn. Maar daarna duurde het niet lang voordat ze voelde dat ze weg begon te zweven en de pijn voor haar gevoel minder werd. Toen de man klaar was met het straffen maakte hij haar los en duwde hij haar richting het matras. Petra liet zich erop vallen en wachtte tot de man weg was, voordat ze in een andere houding ging liggen. Ze voelde zich zweven en droomde daarmee weg. Even was ze niet meer gevangen, maar was ze vrij en dat gaf haar een aangenaam gevoel.

<- vorige     volgende->

 

Meer lezen? Klik hier om naar K's Kelder te gaan