Petra - Wraak

De volgende dag liet de man zich niet zien tot het weer avond begon te worden en hij een bord eten neerzette. Hij zei niets, maar keek alleen maar met een gemene blik richting Petra. Zelfs ’s avond haalde hij Petra niet naar beneden. En hoewel Petra zich dus echt de hele dag verveelde, deerde het haar niet. Ze had rust van die handen en die ogen van die man. Ze kon de dingen die haar overkwamen nog verder op een rijtje zetten. Gisteren had ze echt van de man gewonnen voor haar gevoel en dat gaf haar veel kracht. Ok de kans was groot dat dit misschien eenmalig zou zijn, maar die overwinning werd haar niet meer afgenomen. Ze voelde zich wel gespannen die dag, want steeds verwachtte ze dat de man zou komen en om wraak te komen nemen, maar er gebeurde niets. Behalve dan dat hij ’s avonds met een boze blik het eten in haar kamer zette. Petra werd al snel moe van verveling en van het denken en toen het buiten donker begon te worden ging ze dan ook maar liggen. Gelijk in slaap vallen deed ze niet, haar gedachten maalden door: Wat nu als ze eens niet vrij zou komen? Of wat nu als dat nog eens heel lang op zich zou laten wachten? Zou de man haar echt kunnen dwingen om hem echt te gehoorzamen? Zou ze gaan toegeven en .. nee ze zou niet mee gaan doen, ze zou nooit echt haar best doen voor deze man. Deze man verdiende het niet; behalve dan dat hij een zweep kon hanteren, was hij in feite niets. Van een meester verwachtte ze dat die ook zonder fysieke middelen respect kon opleggen, maar deze man was daar helemaal niet toe in staat. Langzaam viel Petra in een diepe slaap.

Midden in de nacht werd Petra schreeuwend van pijn wakker. Ze werd aan haar haren omhoog getrokken en ze had het niet meer van de pijn. “Zo slet, nu zullen we eens zien wie hier de baas is” hoorde ze de man een aantal keer tegen haar schreeuwen. En de man maakt haar met haar rug tegen de muur aan haar armen vast. Petra had het even niet meer van angst, maar begon zich al snel te realiseren wat er gebeurde. De man was gekomen om wraak te nemen en alles aan hem zei Petra dat hij dat ook echt zou doen ook. Ze man ging naast Petra staan en begon haar met de zweep te geven. Striemende tikken over haar borsten, buik, middel en benen. Petra was zo van slag dat ze niet kon voorkomen dat ze begon te schreeuwen van de pijn die de man haar deed. Tot een paar keer toe kwam het uiteinde van de zweep hard op Petra’s meest gevoelige plekken en rode striemen verschenen op haar lijf. Petra sloot haar ogen en probeerde zich te concentreren, ze probeerde de pijn te vergeten, maar nu lukte haar dat veel minder dan het haar eerder was gelukt. Dit keer droomde ze niet weg, maar was er gewoon een moment waarop haar bewust zijn verloor.

Toen Petra weer bijkwam had ze overal pijn. De man was er niet meer, ze was helemaal alleen. Petra was kapot maar voelde zich nog steeds niet overwonnen door die man. En dat zou nooit gebeuren ook.

<- vorige     volgende->

Meer lezen? Klik hier om naar K's Kelder te gaan