Boosheid bestraft

Door: K}c{
Website: www.KsKelder.nl
Datum: 12-08-2012

Al dagen loop je te klieren, of ‚??te kloten‚?Ě zoals ik het noem. Je wordt boos om eigenlijk niets. Ja, volgens jou is het wel iets, maar als je heel eerlijk zou zijn, is het gewoon niets. Ik ben niet bij je en kan ook niet zo even bij je komen en waarschijnlijk zou ik niet eens bij je willen komen. Hoewel daar ben je niet echt helemaal zeker van, want je weet ook dat ik je het liefst voor me heb staan, ook wanneer je boos op me bent. Maar dat kan nu dus niet; dus laat je je boosheid via berichtjes en smsjes aan mij merken.

Het begon met een boze reactie van jou, waarop ik reageerde. Het was een korte mail met daarin mijn standpunt. Daarna kreeg je niets meer van me. Niet dat het je boosheid minder deed worden. Je bleef gewoon boos en liet mij dat op jouw manier ook weten en je wist wel heel zeker dat ik het zou zien, alleen, er volgde totaal geen mail of berichtje van mij meer. Wat je ook zei, totaal niets van mij; het maakte je alleen nog maar bozer.

Uiteindelijk was je zo boos dat je me een smsje stuurde waarin je aangaf dat je echt nooit meer iets van me wilde weten. Direct volgde een reactie: ‚??Ok‚?Ě en bijna gelijk zag je me op msn offline gaan en toen je op internet keek zag je gelijk dat ik uit je vriendenlijstjes was verdwenen. Je schrok, want hoe boos je dan misschien ook was; het was helemaal niet je bedoeling om mij kwijt te raken. En voor je gevoel is het nu toch echt over.

Vijftien minuten later hoor je een auto voor je huis stoppen. ‚??Kut‚?Ě denk je. Je voelt gelijk al dat ik het ben. Je ontvangt een sms: ‚??Doe open! De buurt hoeft hier niets van mee te krijgen.‚?Ě Je ziet mij uit de auto komen en schiet snel naar de deur. Even twijfel je nog of je wel zal open doen, maar je weet dat niet open doen gelijk het eind zal betekenen. Je maakt snel de sloten los en opent de deur. Mijn houding en blik zijn duidelijk: jij hebt nu echt een probleem. Snel loop je voor mij uit de kamer in even denk je nog om iets in je handen te nemen om mijn van je lijf te houden, maar je weet nu al dat dat je op dit moment niets zal gaan helpen. Ik ga voor je staan en kijk naar je, mijn ogen zijn furieus en ik zeg dan: ‚??Je wilde mij niet meer zien, trut? Je kunt kiezen: of je ziet me echt nooit meer (en je weet dat ik daar toe in staat ben), of je geeft je nu echt totaal over aan me en waagt het nooit meer om dit soort onzin bij mij uit te halen. Je leert je maar eens volwassen te gedragen en niet als een klein kind wat boos doet als het der zin niet krijgt. En reken erop dat ik je zal straffen, niet alleen dit keer, maar iedere keer wanneer je weer zo iets bij mij flikt. En nee, dit heeft totaal niets te maken met of je mij wel of niet kunt vertrouwen; dit is alleen aanstellerij. Het is gewoon gekloot, omdat ik niet alles doe zoals jij dat zou willen. Je had beter moeten weten; je weet dat ik doe wat ik wil en er voor jou slechts maar twee keuzen zijn: of het accepteren of opflikkeren uit mijn leven.‚?Ě De tranen zijn in je ogen gesprongen. Mijn woorden zijn hard en scherp, toch geef je je niet gelijk gewonnen en je reageert hard met: ‚??Klootzak ik haat u‚?Ě. Direct komt mijn antwoord er over heen: ‚??U? 'U' zegt een slavin tegen haar meester, maar een domme trut als jij gebruikt gewoon 'jij'. Een echte slavin weet dat, alleen een domme trut denkt dat alles maar een spelletje is.‚?Ě Er breekt iets in je. Nee, het was voor jou zeker geen spelletje; je wilde graag echt mijn slavin zijn. De tranen lopen over je wangen en daar waar ik normaal altijd mijn armen om jou heen zou leggen om je te troosten, blijven mijn armen nu stijf over elkaar voor mijn lichaam. Je huilt zonder mij aan te durven kijken. Je voelt je zo hulpeloos. Het liefst zou je weglopen van voor mijn ogen, zodat ik je niet meer zou kunnen zien en jij mij niet meer zou hoeven te zien, maar je kunt het niet. Maar dan ineens haal je naar mij uit en slaat met je hand tegen mijn wang. Gelijk wanneer je hand mijn wang raak duik je al in elkaar om mij te ontwijken. Maar het enige wat ik doe is me omdraaien en een pas richting de deur zetten. ‚??Nee, niet doen! Blijf hier.‚?Ě roep je hard. Je schiet op mijn af en wilt me vast grijpen. Op dat moment draai ik me naar jou om en kijk je aan. ‚??Waag het om me nog met een vinger aan te raken‚?Ě zeg ik hard.

Je zakt op de grond voor mij neer en weet dat je nu echt te ver bent gegaan. Ik wil me weer omdraaien om weg te gaan, maar jij zegt haast smekend: ‚??Nee, blijf alstublieft, ik wil u echt niet kwijt‚?Ě. ‚??Dat liet je me de afgelopen dagen dan wel op een heel rottige manier merken‚?Ě snauw ik naar je. ‚??Het spijt me meester‚?Ě, reageer je heel schuld bewust, gevolgd door: ‚??Geef me alstublieft nog een kans‚?Ě. Ik ga recht voor je staan en zeg: ‚??Ik kan je wel kansen blijven geven, hoe weet ik dat je het echt meent?‚?Ě. Je voelt je heel klein worden en antwoordt zacht: ‚??Straf me alstublieft meester, straf me als uw slavin voor mijn gedrag‚?Ě. Ik pak je hoofd bij je kin beet en til het op zodat ik je ogen kan zien. Je kunt me niet aankijken en slaat ze neer. ‚??Zeker weten?‚?Ě vraag ik en ik hef dreigend mijn linker hand op. Je weet dat er een tik op je wang zal volgen, maar zegt heel zelfverzekerd: ‚??Ja meester‚?Ě. Ik sla hard tegen je wang aan. De tranen springen weer in je ogen en je begint te huilen. De afdruk van mijn hand voel je nog na-gloeien op je gezicht. Ik ga dichter bij je staan. En leg een hand op je hoofd en duw je hoofd tegen mijn benen aan. Mijn hand gaat door je haren en ik zeg: ‚??Doe het echt nooit meer slavin‚?Ě en jij antwoordt heel zacht ‚??Je meester‚?Ě.

Daarna laat ik je koffie voor mij maken en ga ik op de bank zitten. Je kunt niet anders dan me de koffie op je knie√ęn aanbieden, wanneer ik de koffie heb aangenomen laat ik je naast mij op de bank plaatsnemen. Je hoofd ligt op mijn schoot en ik streel je zacht. Gelijk is alles goed, dat voel je helemaal; je weet dat ik het je heb vergeven.

Meer lezen? Klik hier om naar K's Kelder te gaan